تو به ینه ویم مه وو هامساو چه مانت

 مه وو ده رمان په ر ی ده ردوو خه مانت

تو ئا مه ی ویم وزوو کووره و ده رونیم

هه تا بونه کله په ی دیده کانت

په ری تالی به تالی و بی مورادیم

 به لی بنمانه به شه کری زووانت

مه زانوو نای خه یالوو بی په نا هیم

 ئه ری راسه ن به خوا حه دسوو گومانت

مه زانوو هه ر نمه ی ویم خاس مه زانوو

 مه زانوو بی وه فان عه هدوو په ی مانت

 **************************

تو چه ن دوو ره نی سه روی خه را مان

 ده سوو من بریان جه شانه ی نازت

دیده م لیلاوه ن بی ره حمی تا که ی

 نه وینو دیده م دیده ی شا بازت

سا دل ویران بو هوشم نه مانو

 نه شنه وو شه وی ده فتری رازت

سوزی نه وای دل خه م وزو دوورو

دووریت به هانه ن گوش بده و ساز ت

نه فره دووره نی ویم خاس مه زانوو

 په و که ی نمیاوو سازو ئاوازت

******************************

شه رته ن خا مه که م تا ره ش بنویسوو

 به رگم جه دووریت ره ش بو چوون خامه م

تا ده سم یاوو گالوکه و عومریم

 یان چه میوو خه م بو چوون ئه برووت قامه م

ئه و سا یادی دوس نه مانو ویرم

ئه ر چه ند لیلاو بو جو گه ی ئه سرینم

*****************************

«ته زمینیوه جه به یتیوه و کاک په رویز بابایی»

(( بی خیالوو بوونه مواچی مه یته نان

 تا مه نینان ماتلوو ئامه ی ته نان ))

نای چکوو ؟ تا که ی عه زیزم ، چی نمه ی؟

من سه ره م سه نگینوو یادوو زولفوو تون

 کول شه وی بی تا قه توو شا نه ی ته نان

ئه ر به یادوو تو نه وو که ی سه ر که روو ؟

 دیر یاوای ما تلوو نا مه ی ته نان

تا گولی مانو خه یالوو باخوو رویت

 تا بمانو مه ستو عه ترو بویته نان

نوشته شده توسط سید رحمان محمودی در شنبه هجدهم خرداد92

شرح ،تحلیل وترجمه دیوان مولوی کرد /به قلم سید رحمان محمودی